Sunday, June 25, 2006

keyfin pesine dussek mi?



kendimize verdigimiz sozler: "evet, bu sefer olucak", "bu sefer uzulmek istemiyorum", "bu sefer mutlu olmayi unutmayacagim!" ... upuzun, kocaman bir liste. Sozleri gerceklestiremedigimizde olusan o sucluluk duygusunu hangi mucize merhem gecirebilirki? Dogu yasam tarzindan buyulenerek, orayi kesfetmek icin kendini Japonya'da kaybetmis bir sanatcinin izleniminde kucuk bir mutluluk sirri gizli: o an yapilana konsantre olup, ona sarilmak, ve zevk almak:) Bu izlenimi tren surucusunden almasiysa farkli bir deneyim. Istanbul'da hangi belediye otobusu soforunu gozlemlersek "Iste mutluluk bu" diyebiliriz?
Kendimi cok tukettim, ve artik olabilecek en dipteki noktaya geldim -su an icin!!!, bkz. beterin beteri vardir felsefesi- Ve uzun suren bir dipte yasam deneyiminden sonra ben ayaga kalkiyorum dedim, diyorum. Ne mi yapicam? Ya da onumuzdeki 5 yil icin planlarim neler mi? Su an bilmiyorum ve ilgilenmiyorum. Cunku oncelik listesi su an cevremdeki sevdiklerimde, yaz okulunda aldigim uc derste vs. Bunlari yasarsam, yeni kapilari gorucegime inaniyorum.
xx

No comments: