
yapmak istediklerim o kadar cokki.. kopuklu banyo+ seftalili krem ikilisi iyi geldi, ve bolca su.
soz yarin daha cok yazicagim :)


kendimize verdigimiz sozler: "evet, bu sefer olucak", "bu sefer uzulmek istemiyorum", "bu sefer mutlu olmayi unutmayacagim!" ... upuzun, kocaman bir liste. Sozleri gerceklestiremedigimizde olusan o sucluluk duygusunu hangi mucize merhem gecirebilirki? Dogu yasam tarzindan buyulenerek, orayi kesfetmek icin kendini Japonya'da kaybetmis bir sanatcinin izleniminde kucuk bir mutluluk sirri gizli: o an yapilana konsantre olup, ona sarilmak, ve zevk almak:) Bu izlenimi tren surucusunden almasiysa farkli bir deneyim. Istanbul'da hangi belediye otobusu soforunu gozlemlersek "Iste mutluluk bu" diyebiliriz?
Kendimi cok tukettim, ve artik olabilecek en dipteki noktaya geldim -su an icin!!!, bkz. beterin beteri vardir felsefesi- Ve uzun suren bir dipte yasam deneyiminden sonra ben ayaga kalkiyorum dedim, diyorum. Ne mi yapicam? Ya da onumuzdeki 5 yil icin planlarim neler mi? Su an bilmiyorum ve ilgilenmiyorum. Cunku oncelik listesi su an cevremdeki sevdiklerimde, yaz okulunda aldigim uc derste vs. Bunlari yasarsam, yeni kapilari gorucegime inaniyorum.
xx
